بسیار می ترسم.. که عشق به عادت تبدیل شود. بسیار می ترسم.. که این رویاها بسوزد و لحظه ها منفجر گردد. بسیار می ترسم.. که شعر پایان پذیرد و تمایلات ، خفه شود. بسیار می ترسم.. که ماه نباشد که دیگر ابری در آسمان نماند که باران نبارد که درختان جنگل ها باقی نمانند پس ..خواهش می کنم مرا در میان کلمات بکاری ...
هنوز یاد تو از یادم نمیره
چرا عشق از دل آدم نمیره
بنای خلقت آدم از عشقه
نمیره هرچی از یادم از عشقه
منو درد جدایی وای بر من
از این عشق خدایی وای بر من
منو درد جدایی وای بر من
از این عشق خدایی وای بر من
کمک کن باز بشکن دونه دونه
بریز آی اشک نرم و عاشقونه
محبت کن در این آشفته حالی
نمونه مکتبم از عشق خالی
نصیبم کن که عاشق پیشه باشم
تو این آشفتگی همیشه باشم
نصیبم کن که عاشق پیشه باشم
تو این آشفتگی همیشه باشم
منو درد جدایی وای بر من
از این عشق خدایی وای بر من
منو درد جدایی وای بر من
از این عشق خدایی وای بر من
کمک کن باز بشکن دونه دونه
بریز آی اشک نرم و عاشقونه
بزن باد بهاری تازه تر شم
بزن از کار دنیا بی خبر شم
بزن تا سیم آخر آی جدایی
هلاکم کن از این عشق خدایی
بزن تا سیم آخر آی جدایی
هلاکم کن از این عشق خدایی
منو درد جدایی وای بر من
از این عشق خدایی وای بر من
منو درد جدایی وای بر من
از این عشق خدایی وای بر من
منو درد جدایی وای بر من
از این عشق خدایی وای بر من
منو درد جدایی وای بر من
از این عشق خدایی وای بر من
در دایره تقدیر راه زیاد است ولی چاره یکیست.
سالها با این جمله جنگیدم.
بیراهه های زیادی را تجربه کردم.
ولی وقتی از میان این همه راه به تو رسیدم
به خود گفتم راه یکیست
کاش میدانستی دوریت برایم چه سخت است.
کاش میدانستی شب ها بارو یایت چه خوشم .
کاش صبح نمیشدو من تا ابد در رویای تو میماندم.
ولی چه حیف واقعیت تلخ تر از حد تصور من بود.
و تو مرا نشناختی و رهایم کردی.
و من همچنان در ارزوی بیدار شدن از این کابوس تلخم.
که شاید صبح از خواب بیدار شوم و روز را با محبوبم اغاز کنم.